Tijd om te evalueren

Mijn kickstart tot groei

Jullie kennen mijn pogingen tot groei of heling pas sinds deze blog. Thans was er ver daarvoor al een kickstart. Zoals je al eerder las in mijn praktijkverhalen was mijn eerste openbaring op mijn 25ste levensjaar.

Als je goed nadenkt begon de groei in feite al vanaf de eerste ‘overleving’: na mijn afstand door mijn biologische moeder. Programmering of trauma als hinderlijk duiveltje op mijn schouder. Om te overleven schakelde ik als baby en peuter over naar overlevingsstrategieën die me overeind hielden. Het hield echter niet enkel dreigingen in maar zeer zeker ook opportuniteiten. (Klinkt wat zoals een saaie SWOT – analyse)

Van jongs af leerde ik bijvoorbeeld door te zetten, niet op te geven en blijven graven naar iets beters. Een van de eigenschappen van vele trauma slachtoffers. Een goede eigenschap als je het mij vraagt. Want daardoor kunnen we misschien op een dag gewoon ‘leven’, zonder meer.

Blijven zoeken dus naar (nieuwe en oude) inzichten, openbaringen, rust en een andere mindset. Die dagelijkse strijd met mezelf (en anderen) is zo hinderlijk dat ik echt niet bij de pakken wil blijven zitten .

Realistisch? Voorbij gaan of genezen zal het trauma nooit. De littekens in mijn brein zitten zeer diep. Maar ik kan zorgen voor nieuw aangelegde neurologische paden door mezelf een ander denkpatroon aan te meten en tegelijk een ander handelingspatroon.

Neh! In your face! (B)eat this! Kom maar op. Ik kan jou wel aan.

Mijn aha-erlebnissen

Mensenbaby’s worden geboren met ongeveer twintig procent van de totale hersencapaciteit. De rest ontwikkelt zich in de drie jaar na de geboorte, maar de grootste groei is tijdens het eerste jaar. Dit is een heel slim trucje van de natuur. Interactie met de omgeving en fysiek contact beïnvloeden en stimuleren de hersenontwikkeling. Zo raakt elk kind optimaal afgesteld op de omgeving waarin hij leeft en dat vergroot de overlevingskansen.

Fysiek contact is niet alleen belangrijk voor de hersen- ontwikkeling, maar ook voor de hechting. Wanneer mensen elkaar aanraken komt het hormoon oxytocine – ook wel liefdeshormoon genoemd – vrij. Het stimuleert de toeschietreflex bij borstvoeding en heeft een rustgevende werking op zowel ouder als kind. Oxytocine helpt baby’s om hun temperatuur op peil te houden, de hartslag laag te houden, de suikerstofwisseling evenwichtig te houden en om zich veilig te voelen

~Christel Rengers | Kiind magazine

Hier begint bij vele geadopteerden het probleem. De soort nabijheid, fysiek contact, liefde en stabiele zorg door een vast primair zorgfiguur was er niet. Hechting kon niet veilig voltooid worden. Hoe je hierna verder opgevoed zou worden (gepast, responsief, evenwichtig of net niet) was de deal-breaker hoe je met die initiële onveilige hechting om zou kunnen gaan.

Dieper onderzoek bracht me naar Attachment Parenting (AP) toen mijn kindje geboren werd. Dit gaf me vernieuwde inzichten buiten mijn therapie om. Ik leerde hoe baby’s reageerden in verschillende situaties, zelfs al vanuit de baarmoeder en kort na de geboorte.

Het staat als een paal boven water dat een mens bij gevaar of dreiging onbewust overschakelt naar een lagere versnelling (reptielenbrein) om niet verwikkeld te geraken in een pijnlijke confrontatie met en over jezelf: het geprogrammeerde beeld van jezelf over de jaren heen weliswaar, een valse ‘ik’. Allerhande triggers kunnen deze lagere versnelling in gang zetten: uitspraken, gedragingen, non-verbaal gedrag, mezelf niet mogen of durven zijn, ongehoord of ongezien worden…

Ik heb voor mezelf even grafisch voorgesteld hoe dat er bij mij dan uitziet. Deze grafische voorstelling is gebaseerd op het model van Paul Gilbert (2009), the compassionate mind: a new approach to life’s challenges.

Ik leef in een bijna continue alertheid: 70% dreiging/cortisol, 20% streven/dopamine en 10% troost/oxytocine.
Triggers vliegen me rond de oren en survival mode full on.

Mijn taak om een balans te vinden door meer troost/trots te vinden
waaruit meer energie vloeit om te kunnen streven en doelen te behalen met discipline die ik nu (nog) niet heb.

Die continue waakzaamheid zorgde er voor dat ik het volgende niet verder kon ontwikkelen.

  • Bij teveel of langdurige cortisol-levels vertraagt of stopt de hersenontwikkeling
  • Door het ontbreken van het vertrouwen in een stabiel zorgfiguur kon het vertrouwen in mezelf ook niet voldoende verder ontwikkelen
  • Een ik-identiteit met (zelf)vertrouwen is de basis om onafhankelijk te durven exploreren en de omgeving/groepen te ontmoeten zonder onveilig gevoel > bij het ontbreken van die identiteit ontbreekt vaak ook de moed en lef om volledig als jezelf in groepsdynamieken te participeren
  • De vele gebreken worden vaak opgevuld door substituten zoals verslavingen wat bij mij zich uit als emo-eten
  • Het gebrek aan stabiele co-regulatie en het jezelf niet kunnen/durven zijn (want ja wie ben je he?) resulteert in moeilijke zelfregulatie zoals onmogelijkheid om zonder emotionele lading te beslissen, spreken, doen… Een all over the place gevoel

Hierboven beschrijf ik niet toevallig de 4 quotiënten van een persoon. Deze heb ik grafisch voor je proberen weer te geven.

4 quotiėnten: Die survival mode resulteert in onvoldoende ontwikkelde quotiënten.
De juiste verbindingen werden niet gelegd in de bakermat van je leven om standaard door het leven te kunnen gaan.

Bij het opgroeien zal je je altijd bevinden in een wisselwerking tussen partijen: relaties. In volwassen relaties is iedere partner (welke relatie dan ook) evenwaardig. Balans vinden binnen een relatie is dan ook van cruciaal belang voor het psychisch welzijn. Niet alle quotiënten en emotie regulators moeten 50/50 op elkaar afgestemd zijn. Pieken en dalen zijn menselijk. De verhoudingen moeten gewoon over een verloop van een periode gelijklopend blijven.

Met onvoldoende regulators of onontwikkelde quotiënten in je systeem om samen tot een gebalanceerd geheel te komen dan zal je net zo’n verhaal in je relaties zien terugkomen. Pleasen of onderwerpen uit verlatingsangst of afwijzing is zo’n strategie.

De rollen in eender welke volwassen relatie zouden alle 4 in verhouding met elkaar moeten blijven bewegen. Welke 4 rollen dan? Nog een plaatje!

Het gaat hier niet om -18jarigen als kindrol.
Zoals de titel het betaamt: een kind representeert de nemer van de zorg, de ouder de gever van de zorg binnen een relatie.
  • Kind/kind: veronderstelt af en toe spontaniteit, romantiek, erotiek..
  • Kind/ouder: af en toe kan je zorg ontvangen wanneer dit nodig is
  • Ouder/kind: af en toe kan je zorg geven wanneer dit nodig blijkt
  • Ouder/ouder: af en toe is het ook noodzakelijk evenwaardig met elkaar en gezamenlijk verantwoordelijkheden te nemen, keuzes te maken, rekenschap te geven

Mijn verdere levensweg

Al het bovenstaande probeer ik vanaf nu in balans te brengen. Me bewuster worden per deelaspect van de graphics die hierboven werden voorgesteld. Voor mezelf zou het dan als volgt uitzien. De buitenste cirkels zouden na verloop van tijd vervangen moeten worden door meer troost/trots en streven dan de dreiging waar ik nu vooral uit ben opgebouwd.

De middelste cirkel (met de vlinder) ben ik als persoon die balans zal moeten vinden in mezelf: triggers ontleden en onderbrengen in de juiste vakjes: ze accepteren. Het gekwetste kind omarmen en verder bewegen naar troost en streven om mijn quotiënten verder te ontwikkelen. Dit zal me helpen om meer evenwicht te brengen in al mijn relaties en meer gezonde grenzen te stellen voor mijn eigen welbevinden.

Dit zal ik doen aan de hand van associatieve woordenwolken. Hierdoor sta ik sinds ik mijn blog heb gestart al enorm ver. Pinterest met infografieken aangaande trauma’s zijn ook een hele hulp zijn geweest. Bovenal ga ik ontdekken hoe ik kan mediteren of mindful tot mezelf kan komen om energie te tanken. Een mede geadopteerde heeft toevallig onlangs een blogpost gepubliceerd over ‘hoe te leren mediteren’. Dit kan een aanzet zijn tot een beetje dopamine (streven als emotie regulatie: remember?).

Et voila. Dit was mijn evaluatie. Ik merk dat ik al een hele weg heb afgelegd. De (bijna) 40 jaar zijn een zegen geweest want ik werd een constructieve persoon die alle tegenslagen en programmering het hoofd heeft geboden. Mildheid is één van mijn meest positieve eigenschappen en ik voel dat ik hierdoor nog steeds overeind sta.

Maar! Ik zie nog een lang wandelpad voor me met allerhande zijwegen. Ik zal even halt houden bij de oude wijze levensboom en alle kracht uit hem putten om de voor mij uitgestippelde wegenkaart beter te kunnen interpreteren.

Hulp(middelen) nodig?

  • Wie van gedachten wil wisselen kan dit via een privébericht op mijn facebookpagina (zie homepagina). Op deze pagina worden ook interessante artikels gedeeld vanaf relevante pagina’s.
  • Ondersteunende quotes kunnen jullie zien verschijnen via mijn instagram account ‘how to survive in life‘. Volg me zodat je mijn content ziet verschijnen in je eigen instagram-feed.
  • Wie nood heeft aan zelf analyse kan ik een tabel bezorgen die mij enorm heeft geholpen in het verleden om mijn eigen reactieve emoties, kernemoties en gewenst gedrag in kaart te brengen. Stuur een mailtje met onderwerp: “zelf analyse” naar howtusurviveinlife2020@gmail.com.
  • Ik ben eveneens ook bezig aan een korte procesbeschrijving van mijn eigen groeiproces: van rups naar vlinder. Binnenkort hierover meer.

Zorg voor jezelf, anderen en blijf gezond!

Eén opmerking over 'Tijd om te evalueren'

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: