Dagboek traumaverwerking: trial 5

Proloog

Somatic Experience (SE) is, voor mij, echt de ideale manier om meer zicht te krijgen op dat waar ik nooit eerder aandacht aan besteedde. De meerderheid van de mensheid leeft zo snel in de dagelijkse ratrace waardoor ze niet (tijdig) luisteren naar hun lichaam. Dit lichaam vertelt thans zoveel en als je vertraagt kan je sneller inspelen op je lichamelijke sensaties. Dit zorgt er niet voor dat je geen gevoelens meer krijgt noch apathisch wordt. Het zorgt er juist voor dat je op een andere manier kunt voelen. Meer in het moment dan in een breinflits van het verleden.

Het heeft 15 jaar geduurd om te komen waar ik nu sta, sinds ik begreep waar mijn hindernissen vandaag kwamen. Hopelijk kan ik met mijn blog mensen bereiken die nog 2/3de van hun leven kunnen leren genieten van hun ‘nu’ momenten. Natuurlijk ben je nooit te oud om te leren dus op je 60ste kan je ook het roer omdraaien.

Mijn advies is vooral om niet enkel na te gaan wat er mis gegaan in je systeem (top down) in het verleden, maar eveneens ook stil te staan dat wat er gebeurde ook geëtst staat in je lichaam. Je lichaam, de sensaties: ze leren je zoveel en als je verbinding zoekt met de uitkomst van je trauma dan kan je, samen met de top down, sneller grip krijgen op je dagelijkse beleving. De hinder zal verminderen en je zal meer in verbinding gaan staan met jezelf en dan automatisch ook met andere.

Niet enkel individueel, maar ook maatschappelijk welzijn heeft baat bij deze verbinding!

Sessie 4: psycho-educatie

De top down uitleg voor deze sessie…

De periode dat je blijft hangen in de niet optimale arousal is best lang en ook te frequent als je niet voldoende aandacht besteed aan je lichamelijke sensaties. Ik kon me geen beeld vormen van wat die spanning (instinctieve reactieve emotie) teweeg bracht en door voorbij te gaan aan die alarmbel ging ik te vaak in overdrive (overlevingsstand).

Vooral in die hyper arousal (fight), maar eigenlijk ook best veel in de hypo arousal (freeze). Meer dan ik voor ogen kon houden. Ongedisciplineerd mijn taken aanvatten en nooit kunnen afmaken wat ik me voorhield. Mijn huishouden niet voldoende kunnen organiseren, of wel organiseren maar niet volhouden. Een foto ter herinnering van de eigenschappen per survivalmodus.

Sessie 4: Somatic Experience (SE)

Deze sessie gaf ook weer zoveel inzicht (stukje top down), maar vooral… zoveel thuiskomen in mijn lichaam.

Het grote thema waarrond we vandaag werkte was eentje die me enorm bezig hield. Dit thema is echt doorheen mijn leven aanwezig (geweest) en het raakt me het diepste in mijn ziel. Zo ook nu. Ik geef in het kort even de achtergrond van het thema zodat jullie snappen hoe ze me geholpen heeft tijdens de sessie.

Mijn allergrootste trigger is het gevoel hebben niet gezien noch geaccepteerd te worden voor wie ik ben. Daardoor voel ik me bij bepaalde type van mensen onveilig en zal ik bij hen ook saai, gesloten en soms all over the place lijken. Dit versterkt hun gedrag naar mij nog meer en boem! vicieuze cirkel…

Deze trigger is al enkele weken aanwezig en ik heb voor mezelf wel al wat knopen doorgehakt om korte metten te maken met mijn eigen stuk. Hun stuk dat blijft best bij hen en maar daar moet ik leren afstand van nemen. Dat gevoel van eenzaamheid is helaas zo overweldigend.

Mijn therapeut heeft me in deze sessie weer zoveel doen inzien. De veiligheid die ontbreekt zorgt er ook vaak voor dat ik nooit eens gematigd kan reageren. Enerzijds gaat het gepaard met tranen en een bibberend stemmetje (emotionele kip), anderzijds gaat het gepaard met passief-agressiviteit (all over the place). Dit geeft nog meer een bevestiging van hun gedachten over mij.

Ik heb wel al geleerd om mij dit niet te laten tegen houden. Ik ben liever empathisch voelend als een emotionele kip dan iemand die geen empathie kan tonen en enkel iemand veroordelend benadert. Het probleem is … het raakt het diepste van mijn hart dat iemand mij in mijn goedheid niet ziet…

Die emotionele kip zat ook in de stoel bij de therapeut en ze gaf me de tools om eens naar mijn lichaam te kijken. Letterlijk kijken. De manier hoe mijn ledematen zich spannen, overhellen, op en neer trillen. Bij elk moment van dat emotionele gespannen gevoel waren het vooral mijn voeten of benen die zich spanden en daar liet ze mij naar kijken en heel traag die spanning weghalen. Hoewel ik midden in mij verhaal zit werd ik vertraagd waardoor ik op een (voor mij) normale manier kon verder vertellen, ook al was het nog steeds over hetzelfde verhaal met datzelfde gevoel. Mijn gevoel over het verhaal was er nog, maar ik kon het anders ontvangen.

Dit is eigenlijk wat we doorheen de dag zouden moeten doen als we getriggerd worden in onze diepste onveiligheid. Het opgegraven rauwe, instinctieve gevoel op die manier ontvangen dat het gevoel wordt bijgeslepen en ons minder tot geen pijn doet. Als dit ons minder pijn doet (minder hindert) zullen we dat gevoel of die gedachte anders ontvangen en daarom ook minder geladen reageren. Het gevoel is er nog, maar minder instinctief. We vervallen niet (meer) in die destructieve survival modus.

Natuurlijk is dit een enorme ‘oefening baart kunst’ ding. Je zal dit niet in zomaar enkel sessies leren. Het moet volledig integreren in je mindset. Wat hierbij kan helpen is mindful, meditatief en in the moment aspecten inbrengen in je leven. Ik kom er helaas nog steeds niet toe om het beloofde ‘start to meditate’ te onderzoeken, laat staan dit schrijven. Ik heb er zelf nochtans enorme nood aan.

Ik beloof mezelf en jullie dat ik er werk van zal gaan maken. Deze maand nog zal ik deze blogpost schrijven. Tot dan: zorg voor jezelf, anderen en blijf gezond. Bovendien een goede zomervakantie waarbij jullie je kunnen onthaasten tijdens deze intense corona-tijd.