Disclaimer
Allereerst zou ik willen starten met je te verzekeren dat ik weet dat anderen (waaronder jij) een geheel andere nood aan begeleiding kunnen hebben. Mijn verhaal of reis hoeft die van jou niet te zijn. Iedereen luistert het beste naar haar of zijn buikgevoel na voldoende onderzoek te hebben gepleegd.
Bovendien doet deze blogpost geen afbreuk op andere therapievormen of therapeuten noch op de personen die voor andere vormen hebben gekozen. Jouw pad is momenteel de juiste en als ergens op dat pad blijkt dat het onvoldoende rust brengt was dat een leermoment, geen faling.
Ten slotte wil ik je mijn definitie van ‘heling‘ toelichten. Heling is voor mij niet de genezing in de strikte betekenis. Het gaat eerder om het efficiënter kunnen omgaan met de continue stroom van triggers zodat ze zowel mij als mijn omgeving minder hinderen.
Aanleiding tot het overwegen van een praktische traumatherapie
Bij het samenstellen van mijn tijdlijn, in aanloop van een van mijn vorige blogpost, deed de vraag bij mij rijzen: helpt enkel praten?
Doorheen mijn leven ben ik in 4 verschillende periodes in aanraking gekomen met professionele begeleiding: allemaal cognitief georiënteerd. Ze hebben me stuk voor stuk veel heldere inzichten gegeven en bijkomend bruikbare instrumenten om er in bepaalde situaties mee aan de slag te gaan: tijdelijk.
Je kan het vergelijken met symptoombestrijding in de medische wereld. Zolang je de oorzaak niet aanpakt blijf je tijdelijk de symptomen onderdrukken. Ik heb iets permanenter nodig. Iets waar zelfregulatie, innerlijke rust en hopelijk voor het eerst echt geluk bij komt kijken…
How to survive in life
Door een openbaring onlangs over het “sort of” toevallig ontdekken van mijn identiteit dacht ik rust gevonden te hebben. Niks was minder waar. Het borrelde in me, mijn vingers jeukten, ik bleef ongedurig. Het werd zelfs zo intens voor me dat ik vanbinnen leek uiteen te vallen. Het befaamde ‘disconnect tot connect’ leek een weg gevonden te hebben in mij.
Op een maand tijd heb ik mijn focus verlegd naar het oplijsten van de mogelijke praktische traumatherapieën en het leggen van vele contacten om referenties te krijgen van een bepaalde therapievorm of therapeut. Zo’n lijst en achtergrondinfo van mensen die al bepaalde therapieën hebben doorlopen is een grote meerwaarde in een eigen beslissing. Kennis is macht!
Bovendien sloot ik me aan bij internationale groepen over traumatherapie en preverbal trauma. Het heeft me heil gebracht die lidmaatschappen. Er is hieruit nieuwe info aan het licht gekomen die voor mijn type van trauma kan helpen. Ik merkt tevens dat ik redelijk ver in mijn heling sta en dat de zelfhulp die ik mezelf heb aangeleerd een evengrote grote hulp kan zijn voor anderen over de hele wereld. Schouderklopje voor mezelf!
Welke is de gekozen therapievorm?
Ik heb 3 therapievormen van naderbij bestudeerd. Er bestaan uiteraard meerdere vormen maar het moet ook financieel en mentaal haalbaar blijven.
- EMDR: Eye Movement Desensizitation & Reprocessing
- SE: Somatic Experience (lichaamsgericht werk)
- Familieopstellingen (systemisch werk door het inbrengen van voorouders en door on/zichtbare (knellende) relaties bloot te leggen en te herorganiseren)
Mijn voorwaarden eer zo’n therapie te starten zijn vooral:
- Geen hertraumatisering: herbeleven van het trauma zonder een veilige/vertrouwde omgeving of een ongecertificeerde therapeut
- Geen therapie waarbinnen hypnose als werkinstrument wordt gebruikt: hiermee heb ik al een ineffectieve ervaring gehad
- Een klik met de therapeut bij het kennismakingsgesprek
Door allerhande subjectieve deductie ben ik gekomen tot 2 therapievormen: SE en familieopstellingen. Ik voelde echter nog niet voldoende binding met het lichaamsgericht werken. Ik werd telkens herinnerd aan het feit dat SE (en EMDR) vooral voor shocktrauma zou werken (eenmalige big T trauma’s) en minder voor developmental trauma’s (langdurige small t trauma’s, ontwikkelingstrauma’s of early trauma: ET). Het verschil tussen deze 2 trauma’s wordt hier mooi uitgelegd en hieronder even een toelichtende afbeelding.
Daarom ging ik nog verder graven en ergens in een eerder digitaal gesprek viel wel eens de term NARM (Neuro Affective Relational Model): een therapie die meer weggelegd is voor ontwikkelingstrauma’s. Maar helaas is dit nog eentje die in België nog maar door 1 gecertificeerde therapeut wordt opgevolgd.
Gelukkig zag ik in het onderzoek naar deze NARM (introductie over NARM) dat het feitelijk een combinatie is van lichaamsgericht en cognitief werk. Ik kreeg enkele referenties door die zich in innerlijk kind werk/NARM hadden gespecialiseerd. Bovendien was één van deze lichaamsgerichte therapeuten van achtergrond ‘klinisch psychologe’.
Ik had met alle referenties een klik dus nu was het mijn buikgevoel die het moest overnemen om een beslissing te maken. Voor mij was het vertrouwde (cognitieve) nog steeds van belang maar ik wist tegelijk dat lichaamsgericht werken diepgaander kon graven omdat alles processen opgeslagen zitten in het lichaam.
De beslissing was best snel gemaakt na de contactnames . Ik ga het volgende doen:
- Familieopstellingen voor een therapie van korte duur (begin juni)
- SE/NARM voor een therapie van lange duur (start eind juni)
N.B. Ondertussen kwam ik er achter dat EMDR eveneens voor early trauma (ET) mogelijk is, mits dat de therapeut zicht het protocol van Katie O’Shea (2009) heeft eigen gemaakt. Een protocol dat rekening houdt met early trauma en de specifieke benadering die dit nodig heeft aangezien het een tijdsperiode omvat waarin het kind nog niet kon spreken (dus geen woorden heeft om het te beschrijven:preverbal) en het onbewust op heeft geslagen in zijn wezen. Ik merk dat in België nog maar weinig (om niet te zeggen geen) therapeuten affiniteit hebben met dit protocol.
Ik ga eerst met mijn gekozen therapieën aan de slag en blijf EMDR onderzoeken. Hier kan je al een eens voorbeeld van een EMDR-sessie lezen.
Na mijn eerste sessie ‘familieopstellingen’ zal ik trial 1 online zetten om jullie inzicht te geven in het verloop en beleving van zo’n therapie. Ik geef geen specifieke trauma details en heb respect voor de therapeut. Ik zal hem of haar in zijn professionele en persoonlijke waarde laten.
Heel spannend allemaal en tot dan: zorg voor jezelf, anderen en blijf gezond!
How to survive in life 