Tussendoortje: filmbespreking

Daphne Wilder is a mother whose love knows no bounds or boundaries. She is the proud mom of three daughters: stable psychologist Maggie, sexy and irreverent Mae and insecure, adorable Milly – who, when it comes to men, is like psychotic flypaper. In order to prevent her youngest from making the same mistakes she did, Daphne decides to set Milly up with the perfect man. Little does Milly know, however, that her mom placed an ad in the on-line personals to find him. Comic mayhem unfolds as Daphne continues to do the wrong thing for the right reasons…all in the name of love. In a battle of strong wills, the mother-daughter dynamic is tested in all its fierce, wacky complexity. The girls help Daphne finally discover the truths and impossibilities of motherly love, all while trying to answer the questions: where does it begin and where should it end?

Je leest het al goed in het plot van de film. “Geen grenzen”. Als je de film gezien hebt kan je beamen dat de moeder zeer opdringerig en bemoeizuchtig is met het volwassen leven van haar jongste dochter. Dit vanuit haar optiek om haar dochter te behoeden voor foute keuzes en ongeluk die haar dochter steeds schijnt te maken of te hebben.

Je kan Milly (de jongste dochter) onderbrengen in het volgende type van ongepaste zorg: het brave/perfecte kind. Bovendien heeft ze een grote zijnsafhankelijkheid dat enorm destructief kan zijn. Hieronder zal ik de 2 begrippen bondig samenvatten.

• Brave/perfecte kind: Deze vorm wordt ook wel het perfecte kind genoemd. Deze kinderen hebben voelsprieten gekregen voor de verwachtingen van de ouders. Ze gedragen zich in de buitenwereld op een manier zoals de ouders willen dat zij zich zouden moeten gedragen. Ouders zijn vaak trots op deze kinderen en uiten hun waardering in eerste instantie meer voor wat deze kinderen ‘presteren’ en minder voor wie ze ‘zijn’. Zij probeert haar ouders te helpen door te vermijden dat er door haar problemen komen. Zij gaat in alles mee. Zij wil perfect zijn.
• Zijnsafhankelijkheid: Parentificatie door middel van zijnsafhankelijkheid houdt in dat de ouders het kind nodig hebben om er voor hen te zijn en te blijven. Het kind mag dus niet groeien of volwassen worden. Het zal tegen wil en dank toch groeien, maar heeft het gevoel de ouders nooit te kunnen geven wat ze verlangen. De ouders hebben het gevoel dat hen iets ontnomen wordt waar ze recht op hebben en zien niet dat ze het kind in de eigen ontwikkeling belemmeren of deze onthouden. Het kind wordt hierdoor verantwoordelijk voor het welzijn van de ouders, ouder van de ouder gemaakt en is daarmee de eigen grootouder.

Met andere woorden wordt er van Milly verwacht om de noden van de moeder te vervullen ongeacht de noden van Milly zelf. De moeder projecteert als het ware de wensen die ze voor zichzelf had (in haar getrouwde jaren, ze is nu uit de echt gescheiden) op Milly. De uitspraak zoals “you’re not smart” als ze praat tegen Milly over haar keuzes reflecteert de prestaties/keuzes die Milly heeft gemaakt. Het ontslaat Milly van haar persoonlijkheid en creëert een valse zelf.

Het is een roulerende rekening die haar moeder haar kind presenteert maar ook haarzelf. Ze stelt zich niet meer open voor een andere liefde en blijft daardoor ook zelf in een vicieuze cirkel leven.

Eens de moeder toch iemand nieuw ontmoet die meer relaxed en een laisser faire type is (herken je nog mijn artikel over relationele veiligheid: talenten en schaduwzijden?). Dit brengt haar in de mogelijkheid haar horizonten te verbreden en haar schaduwzijde door meer zon te laten overgieten (talenten van hem). Ze doorbreekt daarom de vicieuze cirkel waarbij ook haar dochter meer vrijheid kan genieten.

Desalniettemin is de schade wel aangebracht en zal Milly voor een deel onzeker blijven. Als haar eigen gekozen vriend een veilige omgeving voor haar creëert kan het zijn dat haar neurologische paden weer worden heraangelegd en ze een deel van dit trauma kan overstijgen.

De titel ‘because I said so’ is ook een weggever van mijn wens om dit te bespreken. De zin herbergt zoveel autoriteit zonder enige blijk van geweldloze communicatie of nodige uitleg zodat kinderen intrinsiek hun motivatie en kennis kunnen ontwikkelen voor eventuele volgende situaties.

Een ‘waarom daarom’ gesprek voelt enorm leeg en zonder enige blijk van respect naar kinderen toe. Kinderen begrijpen onze beslissing niet en zullen ergens een wervelend idee blijven houden in hun gedachten zonder die tot stilstand te kunnen brengen.

Er zijn enkel 2 situaties waarbij die (beschermende) macht zoals blind gehoorzamen (niet hetzelfde als luisteren) samengaan volgens mij: bij gevaar en gezondheidsissues.

Ik deel daarom ook een aantal tips om deze manier van opvoeden te kunnen omvormen. Er zal heel wat weerstand vermeden kunnen worden.

Het klinkt allemaal zwaarmoedig en je zou van een film moeten kunnen genieten zonder al de shit van achterliggende psychoschwabble erin te corporeren. Toch is het moeilijk om de verworven kennis niet te herkennen en er soms gewoon geprikkeld van te worden.

Ik heb al eerder Frozen besproken en het lijkt me wel leuk om af en toe een film of sing te ontleden volgens de nieuw verworven kennis. Ok?

Zorg voor jezelf, anderen en blijf gezond!