Vandaag: een dag gehouwen in de geschiedenis, mijn geschiedenis. Een dag waarvan ik weet dat die waarheid inhoudt, de enige waarheid waar ik zeker van ben. Ofschoon toch de authenticiteit over mijn identiteit. Vandaag is mijn aankomstdag. 36 jaar geleden raakte het landingsgestel van het vliegtuig de Belgische bodem.
Sindsdien ben ik op zoek. Een zoektocht naar mezelf. Een identiteit die zo intens paradoxaal aanvoelt. De aangeboren identiteit en de verworven identiteit als het ware (als ik het kan vergelijken met het begrip ‘loyaliteit’, eerder aangestipt in één van mijn eerste blogposts). Bij welke behoor ik en kan ik beide tegelijk omhelzen?
In mijn kindertijd nog heel onbewust, maar toch oh zo duidelijk. Het fawnen (pleasen of tevreden stellen) was mijn overlevingsstrategie doorheen mijn kinder- en adolescententijd. De onveilige hechting werd de basis waar de destructieve parentificatie zich beter op kon hechten. Een tijd waarin ik me te onveilig bleef voelen om mezelf te kunnen of durven zijn. Mezelf te ontplooien als een zelfbewust persoon.
Nadat ik ontdekte wat precies de oorzaak was van mijn turbulent gevoelsleven (afduwen versus aantrekken) werd mijn zoektocht zichtbaarder. Samen met de late rebellie: het vechten (nog zo’n overlevingsstrategie) voor een stem. De balans woog en weegt nu nog steeds te vaak door naar of de ene of de ander kant. Een evenwicht zoeken naar dat veilig gevoel is een bezigheid: 24/7.
In de huidige maatschappij mag je je niet kwetsbaar opstellen. Moet je emoties oppotten. Kan je best niet teveel laten zien wat er aan je eet. Zelfs al zijn het zaken waaraan je zelf geen aandeel hebt, maar gewoon zijn ingeplant in je brein. Tegelijk durf je ook niet eerlijk te zijn omdat je anders de tegenpartij fundamenteel kunt kwetsen. Dus wat doe je: je houdt het meeste binnen. Je zorgt ervoor dat niemand last heeft van jou en je ‘vreemde’, ‘zielige’ gevoelens. Dit zorgt er net voor dat je je nog onveiliger voelt en dat je nog meer de verbinding met jezelf verliest. Ben je zelfs al ooit jezelf geweest?
Ik begrijp nu dat in bepaalde situaties, bij bepaalde mensen ik meer mezelf durf zijn dan in andere situaties of bij andere type mensen. Deze personen hebben geen oordelende houding, geen gekleurde bril over mijn verhaal en gedrag. Bij hen ben ik echt aanwezig en durf ik me volledig bloot te geven: mijn humor, mijn uitspraken, mijn gedrag, mijn kwetsbaarheden. Het zijn deze personen die ik op zoek en koester.
Helaas is dat inzicht nog niet voldoende om mijn dagelijkse reflexen (wat mij werd aangeleerd) een halt toe te roepen. Om mezelf als waardig genoeg te beschouwen moet ik weten wie ik ben en wat me waardevol maakt. Om die verbinding met mezelf te zoeken moet ik op zoek gaan naar die diepe, pure gevoelens. Ik moet aarden.
Die klik maken waardoor alle rook om me heen verdwijnt en ik voor het eerst klaar kan zien naar mezelf: dat is de dag waarop ik verrijs uit de assen van mijn verleden.
The secret of change is to focus all of your energy, not on fighting the old, but on building the new
~Socrates~
I am 100% responsible for who I am in this relationship. My task is to free myself sufficiently so that I can respond in the present moment – not from past programming. That’s what freedom is…
~Dr. Gabor Maté~
Als je met me van gedachten wil wisselen of je wilt je eigen verhaal kwijt. Dit kan zeker via mijn facebookpagina: https://www.facebook.com/howtoheallife. Stuur me een privébericht en ik probeer je zo snel mogelijk te antwoorden.
Zorg goed voor jezelf, anderen en blijf gezond! Tot de volgende keer.
How to survive in life 