Achtergrondinformatie
Wederom is de bronwebsite klaar, duidelijk en volledig. Ik vat hem even samen voor jullie. <https://adoptie.nl/professionals/voor-hulpverleners/belangrijke-adoptiethemas/verlies-verdriet-en-rouw/>
Rouw bij adoptie is complex. De ontbrekende puzzelstukjes in de levensgeschiedenis en blijvende vraagtekens die deze oproepen zorgen ervoor dat het rouwproces soms moeilijk kan worden afgerond. Het herhaalt zich zelfs in de verschillende levensfase:
- Net na de adoptie is er nog geen sprake van veiligheid om te rouwen en zitten vele adoptiekinderen nog in overlevingsmodus. Door het wegstoppen van de gevoelens of ervaringen wordt het rouwproces (onbewust) uitgesteld
- Eveneens het verliezen van de opvoeder/verzorger mag zeker niet over het hoofd gezien worden
- Bepaalde levensfasen zorgen in meer of mindere mate voor een herbeleving van het verlies: bewust kennis afgestaan te zijn, 2 culturen, nergens bij horen, herinneringen: fantasie versus werkelijkheid, negeren van trauma’s, het verlies of rootsinteresse, verliezen van nieuwe hechtingsfiguren
Er zijn enorm veel dingen die je als familielid, vriend(in), geliefde of collega kunt doen om dit verdriet te erkennen en een stem te geven aan de geadopteerde daar waar hij of zij zijn of haar stem is verloren. Vaak ook omdat het soms echt over onbewuste ervaringen gaan die voor de taal plaatsvond. Enkele tips:
- Erkenning, toestaan en begrijpen van de (negatieve) gevoelens die komen kijken bij de verlieservaring an sich en welke hiervan de invloed heeft op het verdere verloop van het leven
- Een klankbord, een veilige haven waar het adoptiekind terecht kan in alles wat hij of zij is (of denkt te zijn). Laat het kind in zijn of haar waarde en geef hem onvoorwaardelijke liefde, gericht op de persoon en niet de prestatie of het gedrag. Verloochen de biologische ouders of land van herkomst niet.
- Communicatie, openheid en toegankelijkheid om over alles te spreken. Ook dat geen wat moeilijk is en zout in een open wonde zou zijn. Zeker de vragen over de levensgeschiedenis, cultuur, taal, etc … niet wegwuiven en samen op zoek gaan met de pijnlijke en mogelijke waarheid dat niet overal een antwoord op kan gevonden worden
- Erken evenzeer dat al het bovenstaande niet steeds soelaas brengt en de onthechting terug kan lijmen. Noodzakelijk zijn soms diagnose, ondersteuning bij de opvoeding of therapieën voor het kind. Hierop zal ik in één van mijn latere blogposts dieper ingaan.
Mijn praktijk
Ik kan niet negatief zijn over de erkenning die mijn adoptieouders me hebben gegeven in de interesse over mijn levensgeschiedenis, land van herkomst of biologische ouders. Het gemis zat vooral in de erkenning van mijn trauma en de opvoedingsstijl die ze hebben ingezet waardoor dit vroeg kinderlijk trauma meer versterkt werd dan afgezwakt. Ik val hier een beetje in herhaling maar de gepaste, evenwichtige en responsieve zorg binnen een veilige omgeving (waar ik mezelf mocht zijn en mij niet moest meten aan hun prestatiegerichtheid) is cruciaal om in het latere leven, na adoptie, nieuwe neurologische paden te kunnen leggen.
Hoe veiliger je je voelt in de primaire relaties, hoe meer je gelijmd wordt. Dit wil zeker niet zeggen dat je de onthechting volledig kunt omdraaien. Dit is net als een blad papier dat werd verfrommeld: volledig glad strijken zal je het nooit meer kunnen doen. Ik ben ervan overtuigd dat je zelf wel kunt kiezen tot waar je pijn en verdriet gaat en waar je start met het helen ervan. Gezonde relaties kiezen, een veilige omgeving (met gepaste, evenwichtige en responsieve communicatie) en eentje waar je durft jezelf zijn en je hierin wordt aanvaard.
Eens je die keuze gemaakt hebt om je mind-set om te draaien, je niet meer te laten afhangen van externe factoren (verleden en heden) en wat er je werd aangedaan en een veilige omgeving op te zoeken om je wonden te likken en te laten helen. Dan kom je tot het tweede en gezonde deel van je leven. Hierbij kan je hulp nodig hebben van professionelen en dat is niet erg. Je bent niet zwak als je dit erkent. Voor jezelf het juiste pad kiezen is moedig en daar moet je ballen voor hebben!
Ik ga zelf bij een top psychologe waarbij ik een klik heb. Dankzij haar ben ik zover gekomen om 1. de keuze van een mind switch te doen 2. een veilige omgeving te zoeken, maar ik ben nog niet volledig op het punt om het gebeurde achter me te laten. Ik zoek nog een instrument, draaiknop, inzicht om te vergeven.
Misschien in één van de volgende blogposts of door één van jullie reacties hier of op facebook dat ik mijn mind switch kan maken. Volg me maar in mijn verhaal zodat je me af en toe kunt aanmanen om voort te doen! Zou je graag met mij in dialoog willen gaan en samen dieper graven (ook in jouw praktijkverhaal) is dit steeds mogelijk.
Volgende week ga ik in op het laatste deelthema; loyaliteit. Schrijf je in op mijn blog om een herinnering te krijgen als je dat wenst. Tot volgende week.
Zorg voor jezelf en tot snel!
Nog enkele quotes om het af te leren…
Adoption loss is the only trauma in the world where the victims are expected by the whole of society to be grateful
~Reverend Keith C Griffith
The adoptee’s ability to seek and remember what has been lost is essential to healing. Although we may never know our complete history, we must be allowed to explore the unknown parts of who we are; those caverns created by loss
~ Michelle ~
Often adopted childeren appear to be just “fine”. However research has shown that many have built walls around themselves to keep others from getting too close. They may hide behind perfectionism, achievement and even self sufficiency. They often resist what they need want most of all …
~ is adoption trauma? (facebook) ~
The pain doesn’t come from know you were relinquished and adopted. The pain is cellular, muscular. It is in our organs if we experienced motherloss as trauma. Silence does not help adoptee grief. Rocking does. Listening. Holding space for pain, letting it sob like a baby
~Anne Heffron ~
How to survive in life 